Standart iş, bir görev için şu anda bilinen en iyi yöntemdir; yazılı hale getirilmiş ve fiilen uygulanan, genellikle o adımdaki sırayı, zamanlamayı ve gerekli stoğu kapsayan süreçtir.
Gelişimin zıttı olmak bir yana, onun ön koşuludur. Bir standart yoksa referans noktası da yoktur; referans noktası olmadan ise bir iyileştirme iddia edilebilir ama kanıtlanamaz. Üç kişi bir işi üç farklı şekilde yapıyorsa, bunlardan birini değiştirmek o işle ilgili hiçbir şeyi kanıtlamaz.
Standartın yaşayıp yaşamayacağını onu yazan kişi belirler. İşi bizzat yapmayan biri tarafından yazılan standart, o görevin nasıl yürüyeceğinin sadece hayal edilen halidir; bu hayal ile gerçek arasındaki mesafe, standartın sessizce uygulanmamaya başladığı yerdir.
Tanımdaki "şu anda" kelimesi kritik bir rol oynar. Standart, bugün bilinen en iyi yöntemdir ve her bir iyileştirme onun yerini alır. Üç yıldır değişmemiş bir standart, yöntemin kusursuz olduğu anlamına neredeyse hiç gelmez; iyileştirmenin durduğunu gösterir.
En sık karşılaşılan başarısızlık, denetim için yazılıp bir klasöre kaldırılan standarttır. Çalışma alanında yaşamıyorsa o sadece bir mevzuat belgesidir ve üzerindeki kelimeler aynı olsa bile bambaşka bir şeydir.
