Een Pareto chart rangschikt oorzaken op basis van hun bijdrage en zet ze in aflopende volgorde uit, meestal met een cumulatieve lijn. Het is gebaseerd op de observatie dat een klein deel van de oorzaken verantwoordelijk is voor het grootste deel van een effect — vaak geciteerd als 80/20, hoewel de werkelijke verhouding varieert en er niet toe doet.
Wat het bepaalt, is waar te beginnen. Geconfronteerd met twintig problemen en capaciteit voor drie, zet de grafiek een discussie over prioriteiten om in een rekensom. Dat is de voornaamste waarde ervan: niet het inzicht, maar het einde van de discussie.
De keuze van de eenheid bepaalt het antwoord. Het rangschikken van defecten op aantal en het rangschikken op kosten levert vaak verschillende volgordes op, en de categorie 'frequent maar goedkoop' is een klassieke manier om een jaar aan het verkeerde probleem te besteden. Rangschik op datgene waar de organisatie daadwerkelijk om geeft.
De andere valkuil is het behandelen van de 'long tail' als ruis. Een Pareto weerspiegelt de periode waarin deze is opgesteld; een kleine categorie die groeit lijkt niet belangrijk, maar zal de eerste staaf van de volgende grafiek zijn.
