Een Pareto-diagram rangschikt oorzaken op basis van hun bijdrage en zet deze in aflopende volgorde uit, meestal met een cumulatieve lijn. Het berust op de constatering dat een klein deel van de oorzaken verantwoordelijk is voor het grootste deel van een effect — vaak aangehaald als 80/20, hoewel de werkelijke verhouding varieert en er niet toe doet.
Wat het bepaalt, is waar te beginnen. Geconfronteerd met twintig problemen en capaciteit voor drie, zet het diagram een discussie over prioriteiten om in een rekenkundige. Dat is het grootste deel van de waarde: niet het inzicht, maar het einde van het debat.
De keuze van de eenheid bepaalt het antwoord. Het rangschikken van defecten op aantal en op kosten levert vaak verschillende volgorden op, en de categorie van vaak-maar-goedkoop is een klassieke manier om een jaar te besteden aan het verkeerde probleem. Rangschik op datgene waar de organisatie werkelijk om geeft.
De andere fout is het behandelen van de lange staart als ruis. Een Pareto weerspiegelt de periode waarin deze is opgesteld; een kleine categorie die groeit, zal er niet belangrijk uitzien en wordt de eerste staaf van het volgende diagram.
