Heijunka to wyrównywanie produkcji pod względem wielkości i asortymentu, dzięki czemu proces przebiega w stałym tempie, zamiast reagować na gwałtowne wahania popytu.
Wynika z faktu, że zmienność popytu narasta w górę strumienia dostaw. Niewielkie odchylenie u klienta staje się większe na montażu i ogromne u dostawcy, ponieważ każdy etap tworzy własny bufor. Skutkiem są naprzemienne okresy przeciążenia i przestojów. Produkcja ze stałą prędkością, z zapasem kompensującym różnice, zatrzymuje tę reakcję łańcuchową u źródła.
Miks produktów jest tak samo ważny jak ich wolumen. Miesiąc produkcji wyrobu A, po którym następuje miesiąc produkcji wyrobu B, jest idealnie wyrównany pod względem wolumenu, ale gwałtownie zachwiany pod względem miksu — każdy dostawca komponentów do A stoi bezczynnie, gdy trwa produkcja B. Wyrównywanie miksu oznacza wytwarzanie małych ilości każdego wyrobu w powtarzalnej sekwencji, co jest opłacalne tylko wtedy, gdy przezbrojenia są tanie. Dlatego też Heijunka i SMED są niemal zawsze wdrażane razem.
Wymaga to kompromisu: wyrównywanie wymusza utrzymywanie zapasu wyrobów gotowych, co stoi w sprzeczności z dążeniem do ich minimalizacji. Określona, widoczna ilość zapasu w zamian za stabilność całego łańcucha przynosi jednak bilans dodatni.
