Wykres Pareto porządkuje przyczyny według ich udziału i przedstawia je w porządku malejącym, zazwyczaj z linią skumulowaną. Opiera się na obserwacji, że niewielki udział przyczyn odpowiada za większość efektu — często cytowany jako 80/20, choć rzeczywisty stosunek jest zmienny i nie ma znaczenia.
Rozstrzyga on to, od czego zacząć. W obliczu dwudziestu problemów i możliwości zajęcia się trzema, wykres zamienia dyskusję o priorytetach w obliczenie arytmetyczne. To większa część jego wartości: nie sam wgląd, ale zakończenie debaty.
Wybór jednostki decyduje o odpowiedzi. Klasyfikacja defektów według liczby i klasyfikacja ich według kosztów często dają różne kolejności, a częsta, ale tania kategoria to klasyczny sposób na spędzenie roku nad niewłaściwym problemem. Porządkuj według tego, na czym naprawdę zależy organizacji.
Inną porażką jest traktowanie „długiego ogona” jako szumu. Wykres Pareto odzwierciedla okres, z którego został sporządzony; mała kategoria, która rośnie, nie będzie wyglądać na ważną, a stanie się pierwszym słupkiem na następnym wykresie.
