Kontrol grafiği, zaman içindeki bir ölçümü sürecin kendi davranışından hesaplanan limitlere karşı grafiğe döker ve stabil bir sürecin her zaman gösterdiği varyasyonu, bir şeylerin gerçekten değiştiğine dair bir sinyalden ayırır.
Bu ayrım asıl amaçtır. Bu olmadan ekipler her harekete tepki verir ve normal varyasyona tepki vermek süreçleri daha kötü hale getirir; gürültüye yanıt olarak stabil bir süreci ayarlamak varyasyonu ortadan kaldırmak yerine varyasyon ekler. Kontrol limitleri şartnameden değil verilerden gelir; ikisini karıştırmak en yaygın hatadır ve bir süreç son derece kontrolden çıkmışken bile şartnameye rahatça uyabilir.
Hangi grafiğin kullanılacağı veriye bağlıdır: Alt gruplardaki ölçülen değerler için X-bar ve R, tekil okumalar için bireysel değerler ve hareketli aralık, sayımlar için p ve c grafikleri. Yanlış seçim yapmak basitçe hatalı olan limitler üretir.
Grafikler basılır, asılır ve yüzüne bile bakılmaz, ki bu da sessiz bir başarısızlıktır — kimsenin okumadığı bir grafik sadece bir dekordur. Diğer bir hata ise her vardiyadan sonra limitleri yeniden hesaplamaktır; bu da grafiğin asla bir kayma gösterememesini garanti eder.
