Een regelkaart zet een meting af in de tijd tegen grenzen die zijn berekend op basis van het eigen gedrag van het proces. Zo wordt er een onderscheid gemaakt tussen de variatie die een stabiel proces altijd vertoont en een signaal dat er daadwerkelijk iets is veranderd.
Dat onderscheid maken is het hele doel. Zonder dit onderscheid reageren teams op elke schommeling, en reageren op normale variatie maakt processen alleen maar slechter — het bijsturen van een stabiel proces als reactie op ruis voegt juist variatie toe in plaats van deze te verwijderen. Beheersgrenzen komen voort uit de data, niet uit de specificatie; het verwarren van die twee is de meest gemaakte fout. Een proces kan zich immers prima binnen de specificatie bevinden, terwijl het totaal niet onder controle is.
Welke kaart u gebruikt, hangt af van de data: X-bar en R voor gemeten waarden in steekproefgroepen, I-MR (individuals en moving range) voor afzonderlijke metingen, en p- en c-kaarten voor tellingen. Een verkeerde keuze leidt tot grenzen die simpelweg onjuist zijn.
Kaarten worden afgedrukt, opgehangen en vervolgens nooit meer bekeken; dat is de stille mislukking — een kaart die niemand leest is niet meer dan decoratie. Een andere fout is het herberekenen van de grenzen na elke ploegdienst, wat garandeert dat de kaart een verschuiving nooit kan aantonen.
