Takt Time, bir sürecin talebe yetişebilmesi için çalışması gereken temposudur: Kullanılabilir çalışma süresinin gerekli birim sayısına bölünmesiyle bulunur. Sekiz saat ve 240 birim, iki dakikalık bir Takt Time verir.
Bu bir ölçüm değil, bir hedeftir ve onu sıklıkla karıştırıldığı iki terimden ayıran da budur. Döngü süresi (Cycle time), bir adımın gerçekte ne kadar sürdüğüdür. Akış süresi (Lead time) ise tüm sürecin müşterinin deneyimlediği şekliyle ne kadar sürdüğüdür. Takt Time talebe göre belirlenir ve döngü süresiyle karşılaştırılmak için vardır; üzerinde kalındığında süreç yetişemez, çok altında kaldığında ise kapasite atıl bekler.
Asıl mesele bu karşılaştırmadır. "Daha hızlı" ifadesi tartışmaya açıktır; ancak "iki dakikalık Takt Time'a karşılık üç dakika" ifadesi tartışılmaz ve aradaki farkı net olarak ortaya koyar.
Uygulamada iki temel hata yapılır. Takımlar Takt Time'ı bu haftanın siparişlerine göre yeniden hesaplayarak kimsenin uyarlayamayacağı kadar hızlı değişen bir hedef oluşturur; oysa bu değer bir planlama dönemi boyunca istikrarlı talebi yansıtmalıdır. Ve Takt Time, yakalanması gereken bir ritimden ziyade aşılması gereken bir hız sınırı gibi algılanır; bu da bir sürecin hiç talep edilmeyen stoklar üretmesine yol açar.
