Een borgingsplan legt vast hoe een proces wordt gemonitord nadat het is verbeterd: welke kwaliteitsindicatoren worden gemeten, met welke methode, hoe vaak, door wie en — het belangrijkste onderdeel — wat er gebeurt als een meting buiten de grenzen valt.
Dat laatste onderdeel wordt vaak vergeten, en zonder dat is het verzamelen van data geen beheersing. Een meting zonder vastgelegde vervolgactie verandert niets; het legt alleen het afwijken vast.
De reden dat het bestaat, is dat verbeteringen verwateren. Omstandigheden veranderen, mensen vertrekken, noodoplossingen hopen zich op en binnen een jaar is de winst verdwenen. Een borgingsplan maakt het verschil tussen een blijvende verbetering en een verbetering die stilzwijgend teniet wordt gedaan terwijl iedereen denkt dat het project is geslaagd.
In DMAIC-termen is dit de Control-fase concreet gemaakt, en daarom is een project dat zonder is afgesloten in werkelijkheid nog niet afgerond, wat het eindrapport ook zegt.
Plannen mislukken doordat ze te veel omvatten. Twintig gemonitorde indicatoren worden binnen een maand genegeerd. Beheers de weinige variabelen die het resultaat daadwerkelijk voorspellen en laat de rest los.
