FMEA — Failure Mode and Effects Analysis — brengt in kaart hoe een proces of product zou kunnen falen, wat elke fout zou veroorzaken, hoe waarschijnlijk deze is en hoe groot de kans is dat deze ontdekt wordt voordat het problemen oplevert.
Ernst, optreden en detectie worden gescoord en vermenigvuldigd tot een risicoprioriteitsgetal (RPN) om te bepalen wat als eerste moet worden aangepakt. Het RPN is niet veel meer dan een sorteermiddel: het voegt drie verschillende waarden samen tot één cijfer en is gemakkelijk te beïnvloeden door een score licht aan te passen. Een ernst van 10 vereist altijd aandacht, ongeacht het uiteindelijke totaalcijfer.
De kracht van de methode zit hem in de toepassing vóórdat er iets misgaat. Het meeste kwaliteitswerk is reactief — er ontstaat een defect dat vervolgens wordt geanalyseerd — terwijl FMEA een van de weinige gestructureerde manieren is om over mogelijke fouten na te denken op een moment dat aanpassingen nog goedkoop zijn.
De methode faalt vaak als document, niet als aanpak. Wanneer een FMEA alleen wordt ingevuld voor een klantaudit en daarna in een map verdwijnt, kost het dagenwerk zonder iets te veranderen. Het levert pas wat op als de rijen met een hoog risico leiden tot daadwerkelijke tegenmaatregelen en het document opnieuw wordt bekeken zodra het proces verandert.
