Een balancing measure is een metriek die naast een primaire verbeterindicator wordt gebruikt om onbedoelde gevolgen elders in een proces te detecteren, zoals een hogere werkdruk voor de koerier door een snellere levering van instrumenten.
In een DMAIC-project over de beschikbaarheid van chirurgische instrumenten meet de primaire metriek mogelijk of de instrumenten op de afgesproken tijd in de operatiekamer zijn. Een compenserende metriek kan de tijd registreren die het personeel besteedt aan het verduidelijken en beheren van elke aanvraag. Een herzien aanvraagformaat kan de beschikbaarheid verbeteren, maar de administratieve druk op het operatiekamerpersoneel verhogen. Het meten van beide resultaten geeft het projectteam het nodige inzicht om te beslissen of de verandering wordt doorgevoerd of herzien.
Het meetplan specificeert wiens werkdruk wordt geteld, welke activiteiten in aanmerking komen en hoe observaties worden steekproefsgewijs verzameld. Nulmetingen en pilotmetingen vereisen vergelijkbare definities en verzamelmethoden. Vóór de pilottest spreekt het team af welke toename van de tijd voor aanvraagbeheer aanleiding zou geven tot een evaluatie. Die beslissing moet een afspiegeling zijn van klinische vereisten en personele beperkingen.
Compenserende metrieken vullen FMEA aan door te controleren of verwachte bijwerkingen optreden tijdens een test. Ze brengen ook gevolgen aan het licht die bij de risicoanalyse over het hoofd zijn gezien. Binnen DMAIC horen ze thuis bij de planning van het Meten (Measure) en de evaluatie van het Verbeteren (Improve). Een borgingsplan kan een compenserende metriek behouden als het risico na de implementatie blijft bestaan, met een toegewezen eigenaar en een drempelwaarde voor extra werkdruk.
