Een balancing measure is een metriek die naast een primaire verbeterindicator wordt gebruikt om onbedoelde gevolgen elders in een proces te detecteren, zoals een hogere werkdruk voor de koerier door een snellere levering van instrumenten.
In een DMAIC -project over de beschikbaarheid van chirurgische instrumenten kan de primaire indicator bijhouden of instrumenten op de afgesproken tijd de operatiekamer bereiken. Een balancing measure zou kunnen bijhouden hoeveel minuten het personeel besteedt aan het verduidelijken en beheren van elke aanvraag. Een herzien aanvraagformaat kan de beschikbaarheid verbeteren, maar tegelijkertijd het administratieve werk voor het OK-personeel verhogen. Door beide resultaten te meten, krijgt het projectteam bewijs om te beslissen of de verandering wordt overgenomen of herzien.
Het meetplan specificeert wiens werkdruk wordt geteld, welke activiteiten in aanmerking komen en hoe observaties worden steekproefsgewijs verzameld. Nulmetingen en pilotmetingen vereisen vergelijkbare definities en verzamelmethoden. Vóór de pilottest spreekt het team af welke toename van de tijd voor aanvraagbeheer aanleiding zou geven tot een evaluatie. Die beslissing moet een afspiegeling zijn van klinische vereisten en personele beperkingen.
Balancing measures zijn een aanvulling op FMEA door te controleren of verwachte bijwerkingen optreden tijdens een test. Ze leggen ook gevolgen bloot die de risicoanalyse heeft gemist. Binnen DMAIC horen ze thuis in de planningsfase van Measure en de evaluatiefase van Improve. Een beheersplan kan een balancing measure behouden wanneer het risico na de implementatie blijft bestaan, met een toegewezen eigenaar en een drempelwaarde voor respons bij extra werkdruk.
