Met de Wet van Little kan een Lean Six Sigma-team de rekenkunde achter een procesverbeteringsvoorstel controleren: onderhanden werk is gemiddeld gelijk aan de gemiddelde doorvoer vermenigvuldigd met de gemiddelde tijd in het proces. MIT's Lean Thinking Part II, gepubliceerd in 2012 op ocw.mit.edu, verbindt voorraad met de processtroom via deze relatie.
Voor practitioners die de certificerende opleidingen van Lean Six Sigma International volgen, informeert de berekening een specifieke beslissing: hoeveel voorraad het proces nodig heeft om de vereiste output te handhaven. Een voorstel voor voorraadvermindering moet onderscheid maken tussen werk dat wordt verwerkt en werk dat wacht op de volgende bewerking.
Wet van Little: drie gemiddelden binnen één grens
Gemiddelde WIP = gemiddelde doorvoersnelheid × gemiddelde doorlooptijd. Omwerken geeft gemiddelde doorlooptijd = gemiddelde WIP ÷ gemiddelde doorvoersnelheid. John D. C. Little's review uit 2011 in Operations Research, beschikbaar op people.cs.umass.edu, licht beide formules en hun gebruik in operations management toe.
Voor deze Lean Six Sigma-analyse betekent "doorlooptijd" de verstreken tijd tussen de overeengekomen in- en uitgangspunten, inclusief wachttijd. Het meetplan van het project heeft die definitie nodig naast de definitie van doorlooptijd. MIT's materiaal uit 2012 op ocw.mit.edu benadrukt de noodzaak om lokale tijdsdefinities vast te stellen omdat de terminologie varieert.
Stap 1: Stel de SIPOC-grens vast
De SIPOC-discussie stelt de eenheid vast die wordt geteld. In het uitgewerkte voorbeeld hieronder is die eenheid één pretzel. De meting begint bij de ingang van de koeling en eindigt wanneer het koelen stopt. Ovenproductie en verpakking vallen buiten deze berekening.
Ingang: koelen begint
WIP: alle eenheden in de koeling
Doorlooptijd loopt van ingang tot uitgang
Uitgang: koelen eindigt
Een wachtrij na het koelen heeft een eigen locatie nodig op de Value Stream Map. Het scheiden van de verblijftijd in de koeling geeft de sponsor een duidelijke keuze voor de projectomvang: onderzoek de koelvereiste of de stroomafwaartse vertraging.
Stap 2: Maak het meetvenster verdedigbaar
Little's review uit 2011 op people.cs.umass.edu maakt onderscheid tussen tijdgewogen gemiddelde WIP en de gemiddelde tijd die individuele eenheden ervaren. Het behandelt ook onvoltooid werk aan de grenzen van het observatievenster. Het delen van één enkele voorraadmomentopname door een voltooingspercentage over een korte periode laat die meetproblemen onopgelost.
Voor een Lean Six Sigma-nulmeting spreekt u deze meetregels af met de Process Owner:
- Bereken tijdgewogen WIP uit voorraadwijzigingen en de duur ervan, of gebruik een gedocumenteerde steekproefmethode.
- Meet de uitstroom over hetzelfde operationele venster, met consistente tijdeenheden.
- Stem de beginvoorraad, instroom, uitstroom en eindvoorraad met elkaar af.
- Identificeer onvoltooide eenheden voordat u de doorlooptijden van voltooide eenheden interpreteert.
Ophopende voorraad hoort thuis in de DMAIC-nulmetingsbeoordeling als een onopgeloste onbalans. Een prognose voor een stabiele werking moet wachten totdat het team die onbalans heeft verklaard en de effecten van onvoltooid werk aan de grenzen van het observatievenster heeft beoordeeld.
Stap 3: Bereken de koel-WIP uit een gepubliceerd voorbeeld
Het procesanalyse-materiaal uit 2024 van de Universiteit van Zürich op business.uzh.ch gebruikt een bakkerij die 10.000 pretzels per uur produceert, waarbij zes minuten nodig zijn voor koeling. Het onderwijsvoorbeeld maakt geen aanspraak op gemeten Lean Six Sigma-projectbesparingen.
Reken eerst zes minuten om naar uren: 6 ÷ 60 = 0,1 uur. De Wet van Little geeft 10.000 pretzels/uur × 0,1 uur = 1.000 pretzels in de koeling, het antwoord dat vermeld staat in het universitaire materiaal op business.uzh.ch.
Het Lean Six Sigma-werkblad kan de rekenkunde ook in omgekeerde volgorde controleren: 1.000 pretzels ÷ 10.000 pretzels/uur = 0,1 uur, of zes minuten. Het hergebruiken van de gepubliceerde invoer van business.uzh.ch bevestigt de consistentie; het levert geen onafhankelijke validatie van de koelprestaties op.
Stap 4: Scheid noodzakelijke verblijftijd van vermijdbare wachttijd
Onder de aannames van het pretzelvoorbeeld vereist het handhaven van de output en koelduur de berekende voorraad. Een lagere voorraaddoelstelling vereist een verandering in doorvoer of verblijftijd. De beperking volgt uit de formule van de Wet van Little in de review op people.cs.umass.edu.
Voordat u een WIP-reductiedoelstelling vaststelt, maakt u de Gemba-walk naar de uitgang van de koeling. Stel vast of pretzels vertrekken wanneer het koelen stopt of daar blijven wachten op verpakking. Tijdstempels die die gebeurtenissen scheiden, geven de oorzaak-en-gevolganalyse bewijs van eventuele stroomafwaartse vertraging.
Het verkorten van het koelen vereist een afzonderlijke pilottest, met een maateenheid voor productkwaliteitsacceptatie naast doorvoer. Een proef die alleen de vrijgavetiming verandert, moet de koelvereiste behouden.
Stap 5: Bouw het vrijgavebesluit in het beheersplan in
De Wet van Little beschrijft gemiddelden. De berekende gemiddelde voorraad stelt niet de maximale ruimte vast die nodig is wanneer de operationele omstandigheden variëren, een onderscheid dat het materiaal van de Universiteit van Zürich op business.uzh.ch maakt in de discussie over stochastische processen.
Het beheersplan moet de WIP ten opzichte van de doorvoer volgen, met een kwalitatieve compenserende variabele om schade door procesveranderingen te detecteren. Het wijst ook de verantwoordelijkheid toe voor het onderzoeken van een voorraadstijging en specificeert het bewijs dat nodig is om vrijgaveregels te wijzigen. Het originele SIPOC-grens zichtbaar houden tijdens de beoordeling voorkomt dat een team succes claimt door een wachtrij buiten het gemeten gebied te verplaatsen.
De certificerende opleidingen van Lean Six Sigma International dekken processtroomanalyse en DMAIC-probleemoplossing via een progressief traject onder de LSSx.0-standaard, met programmadetails op leansixsigma.org. Het juiste niveau hangt af van de analytische beslissingen die aan de practitioner zijn toegewezen, waaronder het evalueren van voorraaddoelstellingen en het definiëren van acceptatiemaatstaven voor pilots.
